گفتمش ای ساقیِ جان، کی تو چنین مست شدی؟
یکـــــدل و یکرنــگ شـدی، واله و سرمـــست شدی؟
مِی ز چـه کس خورده بُدی، دل ز چه کس برده بُدی؟
خانـه یــار تو کـجـاسـت، دل بـه کـه بـسـپـرده بُـــدی؟
لــــب بـگـشــــا از طــرب و وجـــد و مـی و بــاده بـگـو
از شــعـف و شـــــوق طلــــب، از دل و دلــــــداده بگو
از شــــکـــن زلــــف خّــــم انــدر خّــم آن یـــار بـگـــــو
از " نــظــر" و غـمــــزه ی او لــحـظـــه دیــــدار بــگــــو
ساقی جان ما همگی در بــر تــــو مـســـت شـدیـــم
از مِــی نـاب تــو چـنـیـن عـاشــق و سرمست شدیم
می بده بر ما که همه همــــدل و هـــــــــم، یار توئیم
پـــــــرده اســـــــرار بِــــدَر، محـــــــرم اســـــرار توئیم
گـفـــت کـــه خــامـیـد هـنـوز، نــشئه ی نـامـید هنوز
در پــــــی آوازه و هـــــم در پــــــی کــــامــیـد هـنــوز
گـفـت بـرو تـشـنه نِـه ای، عـاـشـق سرگشته نِه ای
در منِ خود بسته شدی، والـه و دلـبـسـتـه نِـــــه ای
همدل و هــــمـــراز نِـــه ای، در پــــی پرواز نِـــــه ای
جـامـه دران تــا نــــشـــوی، لایــــــق آن راز نِـــــه ای
گفت برو نـیـسـت بـشــــــــــو، تا که تورا هست کند
دست بــشــــوی، تا که تــــو را یکدل و یکدست کند
خُرد شوی، خاک شــوی، بعد بــــــر افلاک شــــوی
صاحــــب ادراک شوی،مســـــت و طربناک شــــوی
بعد که آغاز شـــــــــــــــــــوی، لایق آن راز شـــــوی
یک تنه هم ساقی و هم ساغر و هم ساز شـــــوی
صاحب آواز شـــــــــوی، عاشــــــــــق پرواز شــــوی
با فلک و ارض و سماء، یک شـــبه دمســاز شــــوی

کتاب سِیر- دفتر دوم

از خانم شهناز نیرومنش